نمايد ، ولى به حقيقت و جان هستى ، و خلاصه به وجود مقدّس خالق اين همه موجودات گوناگون ، و اين نظام اعجاب‌انگيز متوجه نشود ؟ ! انسان وقتى به اين معنى رسيد ، و اين نور پاك ، و منبع خير را در وجود خود احساس كرد ، به اين حقيقت هم متوجه مىشود كه جناب او از پديد آوردن اين همه موجود و به خصوص آفرينش انسان ، هدفى مقدس و مبارك دارد . به دنبال تجلّى اين حقيقت است كه در مقام جستجو قرار مىگيرد ، و بالاخره از باب عاقبت جوينده يابنده است ، با كمك حضرت حق براى فهم وظايف و مسؤوليت‌هايش كه با اجراى آنها به هدف خلقت خود مىرسد ، هدايت مىشود ، و بين او و پيامبران الهى و امامان بزرگوار دوستى و رفاقت و محبت برقرار شده ، و به مسئوليت‌هايش كه در كتاب آسمانى و سخنان انبيا و اوليا تجلّى دارد آشنا مىشود ، و به اين معنى واقف مىگردد كه دنيا خانهء عمل و كار و آخرت مركز حيات ابدى و برداشت محصولى است كه در دنيا دانهء آن را كاشته است . با چنين سيرى و سفرى كه عقل و فطرت و وجدان و نظام هستى ، و فرمايش‌هاى پاك انبياء انسان را بدرقه مىكنند موضوعات مربوط به ايمان و حقايق شيرين مربوط به عقد قلبى و خلاصه آنچه را كه انسان براى تأمين سعادت ابدى و سلامت سرمدى لازم دارد ، و از آن به عنوان متعلّقات ايمان ياد مىشود به دست مىآيد ، و آن بر اساس آيات قرآن مجيد عبارت است از : خدا ، قيامت ، ملائكه ، قرآن ، انبياء . توجّه واقعى و رابطهء حقيقى با اين پنج حقيقت ، و عشق به اين پنج واقعيّت ، بنا بر گفتهء خود حضرت حق در قرآن كريم عبارت است از ايمان ، و دارندهء آن معنون به عنوان مؤمن است : لَيْسَ الْبِرَّ انْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَلكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ